De koper en zijn koopmotieven

Speculatie

De waarde van, antiek is met de jaren bestendig gestegen. Het is dus normaal dat niemand hiervoor ongevoelig kan blijven. Zelfs degenen die kopen uit smaak documenteren zich over de mogelijkheid van een waardeverhoging van het gewenste voorwerp en kiezen gemakkelijker een stuk dat met vrij veel zekerheid in waarde zal stijgen. Zij gedragen zich hier helemaal op dezelfde wijze als bij hun beleggingsagent.

 Investeringsfondsen

Om in te spelen op deze trend werden er zelfs de laatste decennia investeringsfondsen opgericht voor de speculatieve leasing van kunstwerken. Door een kunstmatige vraag te creëren, hoopt men de belegger aan te trekken. Met de belofte topwerken van bekende kunstenaars voordelig aan te kopen via topexperts, en uiteindelijk duur te verkopen aan investeerders, particulieren of officiële instanties probeert men beleggers tot investeren aan te zetten.

Smaak

Hiermee bedoelt men de aankopen gedaan onder invloed van de aantrekking die een voorwerp op de klant uitoefent. Eens zijn esthetische gevoeligheid gewekt, wenst de klant dit stuk te bezitten. Het is de meest logische manier om antiek aan te kopen.

Kwaliteit

Kopen om de kwaliteit is een dubbelzinnige benadering en brengt ons halfweg tussen belegging en smaak. De klant zal kopen wat hem aantrekt, mits hij de zekerheid heeft dat het voorwerp steviger en duurzamer is dan het moderne. Het is moeilijk te nuanceren en precies aan te geven welke van deze pragmatische gevoelens de koper tot een keuze beweegt.

Verzamelaar

De collectioneur is iemand die vooral in gespecialiseerde zaken zijn gading vindt. Hij is op zoek naar decoratieve en vaak zeer dure voorwerpen. Vanzelfsprekend is dit soort motivering beperkter dan in de voorgaande gevallen. Zij berust op een psychologische eigenschap van sommige personen. Hij conserveert, vervolledigt, analyseert, encyclopedieert zijn collectie. Hiervoor moet alles wijken, want een complete collectie is zijn doel.

De collectioneur van vandaag is ook niet meer dezelfde als die van enkele decennia geleden. Vroeger was een verzamelaar iemand die conserveerde, die bewaarde. Verzamelen was tot de jaren 60 vooral een stille, discrete, intieme bezigheid. Het was een affectieve relatie en dat gebeurde in die tijd “behind closed doors”. Vandaag is de nieuwe verzamelaar minder discreet.

Snobisme

Pers en andere media trekken constant de publieke aandacht op de antiekmarkt, de grote verkopingen enz, waardoor een soort “mustmode” ontstaat. De grote massa wordt aangespoord om mee te doen. Hierdoor ontstaat een kunstmatige vrees uit de toon te vallen bij vrienden en kennissen. In deze situatie is het niet de koper maar de verkoper er beter (rijker) van wordt. (Zie ook modegevoeligheid).

Reageren is niet mogelijk